لــیـلی بــنـــشــیــن خـاطـره هـا را رو کن  ،  لـب وا کــن و بـا واژه بـــزن جــادو کــــن

 

لــیـلی تو بگو، حرف بزن،نوبت توست  ،  بعد از من و جـــان کـنـدن مـن نوبت توست

 

لــیـلی مـگــذار از دَم ِ خــود دود شوم     ،    لــیـلی مــپــسـنــد ایــن هــمه نـابــود شوم

 

لــیـلی بــنـشـیـن ، سـیـنـه و سـر آوردم   ،    مــجـــنـــونـــم و خــونـــابِ جــگـــر آوردم

 

مـــجــنــونـــم و خـــون در دهـــنـــم میرقصد ،  دســـتـــان جـــنـــون در دهــنــم می رقصد

 

مــجـــنــون تــــو هــســـتم کـه فـقـط گـوش کنی ، بــگـــذاری ام و بــــاز فـــرامـــوش کـنـی

 

دیـوانــه تـــر از مــن چه کسی هست ، کجاست ، یک عاشق ِ این گونه از این دست کجاست

 

تـــا اخـــــم کـــنــی دســت بـــه خــنــجــر بــزنـــد  ،  پـــلـکـــی بــــزنـی بـه ســیــم آخــر یزند

 

تــا بــغـــض کنــی ، درهـــم و بــیــچـــاره  شــود  ،  تا آه کِـــشــی ، بـــنـــدِ دلـــش پـــاره شود

 

ای شــعـــلـه بـه تـــن ، خــواهـــرِ نـــمــرود بگو ، دیــوانــه تـــر از مــن چه کســی بود ، بگو

 

آتـــــش بـــزن ایـــن قـــافــیــه هــا سـوخـتـنـی سـت  ، این شــعـرِ پُـر از داغ ِ تـو آتش زدنی ست

 

ابــیـــاتِ روانــــی شــــده را دور بـــریـــــز  ،  ایــــــن دردِ جــــهــانــــی شــــده را دور بـــریـــز

 

مــــــن را بــگـــذار عـــشـــق زمــیـن گـیــر کـنـد  ،  ایـــن زخــــم ســـراســیــمـه مــرا پــیـــر کند

 

ایــــن پِــــچ پِـــــچ ِ هـــا چـیـسـت ، رهـــایـــم بـکـنـیـد ،  مـــردم خـبــری نــیسـت ، رهــایـــم بکنید

 

مـــــن را بـگــــذاریــــد کـــه پـــامــــال شــــود  ،  بــــازیـــچـــــه ی اطــــفـــالِ کــهـــنــســال شود

 

مـــــن را بـگــــذاریــــد بـــه پـــایــــان بـــرســــد  ،  شــــایــــد لَـــت و پــــارَم بـــه خـیـابـان بـرسد

 

مــــن را بـگــــذاریــــد بــمــیـــرد ، بــــه درَک  ،  اصـــلـــا  بـــرود ایــدز بــگــیرد ،  بـــــه درَک

 

من  شـــاهـــــدِ نــــابـــــودی دنـــیـــای مـــنـــم  ،  بـــایــــد بـــروم دســت بــــه کــــاری بـــزنـــم

 

حــــرفـــت هــمــه جــا هـســت ، چـــه بـایــد بکنم  ،  بــــا ایـــن هـمه بــن بـسـت چــه بـایـد بکنم

 

لــیـلی تـــو نـــدیـــدی کـــه چــه بـــا مــــن کــردنــد  ،  مــردم چــه بــلا هــا بـــه سَـــرم آوردنـــد

 

مــــن عــشـــق شـــدم ، مـــرا نــمــی فـهـمـیـدنـد  ،   در شـهــرِ خــودم مـــرا نـمــی فـهـمـیــدنــد

 

ایـــن دغـــدغـــه را تـــاب نـــمـی آوردنـــد    ،  گــاهـــی هـــمـگــی مــسـخـــره ام مــی کــردنــد

 

بــعــد از تــــو بـــه دنــیـــای دلـــم خــنــدیــدنـــد  ،  مـــردم بــــه ســـراپــــای دلــــم خــنــدیـدنـد

 

در وادیِ مـــن چــشـــم چـــرانـــی کـــردنــــد  ،  در صــــحـــن ِ حَـــــرم تــکـــه پـــرانــی کــــردند

 

در خـــانــه ی مـــن عــــشــق خــدایــی مـــیکــرد  ،  بــــانـــوی هـــنـــر، هـــنــرنــمـایـی مــیــکرد

 

مـــن زیــســتــنـم قــصـه ی مـــردم شـــده اســت  ،  یــک تـــو ، وسـطـ زنــدگــیــم گــم شـده اسـت

 

اوضـــاع خــــراب اسـت ، مــــراعــات کــنـیــد  ،  تـــه مــانـــده ی آب اسـت ، مـــراعـــات کــــنیــد

 

از خـــاطـــره هــا شــکـــر گـــذارم  ، بـــرویــد  ،  مــــالِ خــــودتـــــان دار و نـــــدارم ، بـــرویـــد

 

لــیـلــی تــــو نـــدیـــدی کــه چـــه بــا مــــن کــــردنـــد  ،  مـــردم چــــه بـــلاهـــا بــه ســرم آوردنـد

 

مـــــن از بــه جــهـــان آمـــدنـــم دلــگــیـــرم  ،  آمــــاده کنــیــد جــــوخــــــه را، مــــی مـــــیــــــرم

 

در آیـــنـــه یـــک مـــــردِ شـکـسـتـه سـت هـنـوز  ،  مـــرد اسـت کـه از پـــا نـنـشـسـتـه ست هــنـوز

 

یـک مــرد کــه از چــشم تـــو افــتـاد شــکــســت  ،  مـــرد اسـت ولــی خــانـه ات آبــاد ، شــکـســت

 

در جـــاده ی خـــود یــک ســـگِ پـــا ســوخـتـه بــود ،  لــب بـر لــب و دنـدان بـه زبـان دوخـتـه بـود

 

بـــر مـــسـنــدِ آوار اگــــر جـغــد مـنـم     ،   بــایـــد کــــه در ایــــن فــاجــعــــه پـــــرپـــــر بــــزنـــم

 

امــــا اگــــــر ایــــن جـــغــد بــه جــایـــی بـــرســـد  ،  دیـــــوانــه اگـــر بــــه کــــدخـــدایــی بــرسـد

 

تــه مـــانــده ی  یــک  مــــرد اگــر بــرگــردد ،  صــــادق ،  ســـگ ولــگـــرد اگـــر بــرگــردد

 

مــــعـــشـــوق  اگــــر زهــــر  مــهـــیـــا بــکــنــد  ،   داوود نـــبـــاشـــد  کــه دری وا بــکــنــد

 

ایــــن  خـــاطـــره ی پـــیـــر بــه هــم  مـــیــریـــزد ،  آرامــش  تـــصــویـــر بــه هــم مــیــریـــزد

 

ای روح مــــرا تــا بــه کـجــا مــی بـــری ام   ،  دیــوانـــه ی ایـــن ســــرابِ خــاکـســـتری ام

 

مــی ســـوزم و مــی مــیــرم و جـــان مـی گـیـرم ،  بـــا ایــن هــمـه هـــر بــار زبــان مـی گـیـرم

 

در خـــانـــه ی مـــن پــنــجـره هــا مـی مـیـرنـد ،  بــر زیــر و بــم بــاغ ، قــلـــم مــی گــیــرنــد

 

ایــن پــنــجـره  تــصـویــر خــیــالــی دارد  ، در خـــانـــه ی مــــن مـــــــرگ تـــوالــــی دارد

 

در خـانـه ی مـــن سـقـف فــرو ریخـتـنی سـت  ،  آغـــاز نــکــن ، ایـن اَلَــک آویـخـتـنی ست

 

بــعــد از تــو جــهــانِ دگــری ســاخــتــه ام  ،  آتــش بــه دهــــانِ خــانـــه انــداخــتــه ام

 

بــعــد از تــو خـــدا خـانـه نــشــیــنــم نـکــنـد  ،  دســتــانِ دعـــــا بــدتـــر از ایــنــم نکـنـد

 

مـــن پــای بـــدی هــای خــودم مـی مــانـــم  ،  مـــن پـــای بـــدی هــای تـــو هــم مـی مـانـم

 

لــیــلــی تـــو نـدیــدی کــه چــه بـا مـــن کـردنـد ،  مــردم چــه بــلاهـــا بــه ســـرم آوردنــد

 

آواره ی آن چــشـــم ِ ســیــاهـــت شـــده ام  ،  بــیــچــاره ی آن طــرز نــگــاهــت شــده ام

 

هــر بــار مــرا مــی نــگــری مــی مــیــرم  ،  از کــوچــه ی مــا مــی گــذری ، مــی مــیــرم

 

ســوســو بـزنـی ، شـهــر چـــراغــان شــده اسـت  ،  چــرخـی بــزنـی ، آیـنـه بـنــدان شـده است

 

لــب بـاز کـــنــی ، آتـشـی افــروخـتـه ای  ،  حــرفــی بــزنـــی ، دهـــکــــده را ســـوخــــتــه ای

 

بـــد نـــیـــسـت شـــبــی ســــر بــه جــنـونـم بـــزنـــی  ،  گــاهـی سَــرکـی بــه آسـمـانـم بـــزنـی

 

مــــن را بــه گــنــاهِ بــی گـنــاهــی کــشــتـی  ،  بــــانــــــوی شـکــار ، اشـتـبـاهــــی کــشــتـی

 

 بــــانـــوی شـکــار ، دسـت کـــم مـــی گـــیــری  ،  مـــن جـــان دهـم آهـسـتـه تـــو هـم می میری

 

از مــــرگِ تــــــو جـــز درد مـگــر مـی مــانــــد  ،  جـــز واژه ی بـــرگـــرد مـگـر مـــی مــانــــد

 

ایــن هــا هـمـه کـــم لــطـــفــی ِ دنــیــاسـت عـــزیـز ،  ایـن شـهـر مــرا بـا تــو نمی خواست عــزیـز

 

دیــوانـــــه ام ، از دست خـودم ســیــر شــدم  ،  بـــــا هـــــر کـــسِ هــمــنــام ِ تـــــو درگــیــر شــــدم

 

ای تُـــــف بـــه جــهـــانِ تـــا ابـــــد غــــم بـــودن  ،  ای مـــرگ بـــر ایـن سـاعـــتِ بــــی هــم بــــودن

 

یـــادش هــمـه جــا هــسـت ، خــودش نــــوش ِ شــمـا ، ای نــنــگ بـــر او ، مــرگ بــر آغــوش شـمـا

 

شـمــشـیـر بــــر آن دسـت کــه بــر گــردنــش اسـت  ،  لــعــنــت بــه تــنــی کـــه در کــنـار تــنــش است

 

دســت از شــب و روز گـــریـــه بـــردار گـــلـــم  ،  بــــا پــــای خــــودم مــــی روم ایــــن بـــار گــلـــم